ff niet

Even geen blog, geen tijd, andere dingen etc etc.
Sorry.

Burqa, Niqaab en witte tennissokken...

Ik weet het even niet meer. Meestal heb ik mijn meningen kant en klaar paraat, op zijn minst totdat ik iemand tegenkom die meer van het onderwerp weet dan ik. En dàn nog (ik ben tenslotte een lid van mijn familie). Maar nu weet ik het even niet meer.

Ik heb tolerantie altijd hoog in het vaandel gedragen (denk ik). Of iemand al dan niet een baard, hoofddoek, horloge, witte tennissokken of wat dan ook draagt, het kan me niet schelen. En bepaalde uiterlijkheden verbieden, daar zie ik al helemaal het nut niet van in. Maar nu heeft België, een toch alleszins redelijk land, de Burqa en Niqaab in openbare ruimtes verboden. Dat betekent overal, behalve binnenshuis.

En nu weet ik het dus even niet meer. De lichaamssluier vind ik een verfoeilijk ding. Gevaarlijk voor de vrouw die erin loopt (denk maar aan een aanstormende bus die je niet ziet), onderdrukkend en buitengewoon vrouwonvriendelijk. Maar verbieden? In de internationale terreur campagne die gevoerd wordt door allerlei overheden om ons toch vooral erg bang te krijgen, zien we nu onder elke burqa een zelfmoordaanslag. Maar verbieden? Aan de andere kant wil je die onzin toch ook niet op straat hebben. Toch?

In Frankrijk heeft het voorstel tot verbieden van Niqaab en Burqa het niet gehaald, de iets minder dan 300 vrouwen die erin lopen, mogen dat blijven doen. Het heeft wel veel krantenpapier en journaaltijd gekost, dat wel. België verbiedt het wel, Nederland stemt er zijn verkiezingen op af. En ik weet het even niet meer.

Gewoon slikken of toch eerst spoelen?

Hebben jullie dat ook dat je bij sommige handelingen altijd aan bepaalde mensen denkt (of situaties).

Als ik het vaatdoekje uitknijp en naast de gootsteen neerleg, moet ik altijd aan mijn oma denken. Die zei altijd: "aan het vaatdoekje herken je de huisvrouw". Bij ons dus altijd netjes schoon en opgevouwen. Dat de rest van mijn huis een zwijnestal is (of hondenhok), maakt niet uit. Als ik een draad in een naald steek, denk ik aan mijn andere oma (zie een eerder blog over jonge ogen), als ik sla schoonmaak, denk ik aan Jantje Fontijne (die het binnenste van de sla weggooide en daarmee Carey over zich heen kreeg). Als ik mijn tanden poets, hoor ik mezelf aan mijn vader vragen "moet je nou eerst drinken of eerst je mond spoelen na het poetsen?". Volgens mijn vader maakte dat niet uit, maar ik heb zo mijn twijfels? En zo heb ik nog wel een paar van die associaties.

Hebben jullie dat nou ook?

Achter de wolken, schijnt de zon. Maar hoe?

Hoe komt het toch dat als de zon door gaten in de wolken schijnt, de stralen naar links en naar rechts schijnen? Ik heb altijd geleerd (jawel, ook ik heb wel eens lang genoeg geluisterd naar een leraar) dat de zon zover van de aarde af staat, dat de stralen loodrecht op de aarde vallen. Dus het kan niet dat die stralen naar links en naar rechts stralen door de gaten in de wolken heen. En het heeft ook met mij te maken, want ze stralen links en rechts vanaf mijn gezichtspunt. Hoe kan dit? Het is wel mooi, dat dan weer wel.
Oh ja, voor wie het me kan uitleggen, heb ik vast nog wel ergens een prijsje liggen...

Ach, dat beetje sneeuw...

Alerte Orange hier in de Pyrénées Orientales: het sneeuwt. En niet zo'n beetje! Hier in Ortaffa is ongeveer 40 centimeter gevallen, niemand gaat meer ergens heen in de auto. Behalve wij natuurlijk, vrienden belden net dat ze in Perpignan gestrand waren gisterenavond. Na een nachtje hotel blijkt er geen bus noch taxi te gaan en vroegen ze of wij ze even gingen halen in Elne, ongeveer 4km hier vandaan.

De foto hiernaast is genomen tussen Ortaffa en Bages, allemaal verlaten auto's langs de weg en in sloten geslipt. Indrukwekkend!

Wij zijn gelukkig, met vrienden en boodschappen, na 3 uur avonturen, veilig thuis gekomen, dankzij met name een vorig jaar gedane investering in goede sneeuwkettingen. En we hebben weer een mooi verhaal te vertellen!

Inmiddels smelt alles razendsnel en schijnt het zonnetje. Komt allemaal weer goed, dus.

Amour, orgue, délice...

Drie Franse woordjes die op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen hebben. Liefde, orgel, heerlijkheid. En toch delen ze een bijzondere eigenschap: het zijn woorden die in het enkelvoud mannelijk zijn en in het meervoud vrouwelijk:

Un amour - mes premières amours

Un orgue - les orgues joyeuses

Un délice - les superbes délices

Weer wat geleerd dus! De meeste Fransen gebruiken de woorden automatisch goed, zonder erbij na te denken. Maar dat stadium heb ik niet bereikt en ik betwijfel of dat het er ooit van gaat komen...

Tochtje naar Beziers

Gisteren waren we toeristen. Lekker gezellig! 's Ochtends vertrokken en op naar Béziers, een oud stadje waar ik al veel leuke verhalen over gehoord had. Bovendien was er, had ik op de kaart gezien, in de buurt een Tempel van Venus en een Romeins Aquaduct.

Erg mooi Béziers, maar wel leeg op een zondag. Ik denk dat het leuker is om door de week naar het stadje te gaan. Het laatste deel van het Canal du Midi vormt daar een aquaduct over de rivier de Aude (waar het departement naar vernoemd is).

Na een lekkere bistrot-lunch zijn we op zoek gegaan naar de Venustempel en het Aquaduct, bij het dorpje Vendres. De Tempel was afgesloten wegens opgravingen (een hoopje van ongeveer 10 meter doorsnee met wat archeologische resten, ik moest erg aan vroegere vakanties met mijn ouders denken). Het aquaduct vonden we bij toeval, de foto's verklaren waarom.

Een heerlijk toeristisch dagje gehad, dat wel.