Circus in Eindhoven, zomer 1972

Toen ik ongeveer 10 jaar was, gingen we naar het circus. Gewoon in Eindhoven, tijdens de zomervakantie. Daar zag ik voor het eerst een gitzwart kind. Het meisje dat naast mij zat, was zo blauw-zwart dat ik ervan overtuigd was dat ze zou afgeven. Heel zachtjes legde ik mijn knie tegen de hare en boog hem toen weer terug en... geen zwarte vlek. Geen witte op haar been ook trouwens.

Enfin, in dat circus vroeg de clown of een paar sterke kinderen hem wilden helpen. Ik was sterk, of in ieder geval was ik dat tot mijn broertjes groter waren dan ik. Dus ik stak mijn vinger op. Samen met een jongetje uit het publiek gingen we een wedstrijdje doen, met de clown (hoe naïef kun je zijn als je 10 bent). Eerst moesten we getest worden op sterkte. Toen vroeg de clown of ik honger had. Ook toen was ik al een bolletje en natuurlijk had ik honger. Misschien kreeg ik wel zo'n oliebol die ze buiten verkochten. Nee, het was een droge beschuit. En die moest ik zo snel mogelijk opeten en vervolgens had degene die als eerste floot, gewonnen. Daarna moesten we een ballon oppompen door snel op en neer op een pomp te gaan zitten die op een stoel lag. Lachen joh (voor het publiek, ik had het toen al wel gezien).

Toen ik het circus uit kwam, kwam ik de clown weer tegen. Hee, het meisje dat mij zo goed geholpen heeft, kom jij eens hier. En toen veegde hij met zijn ongeschoren wangen de schmink van zijn gezicht op het mijne. "Ga jij maar even naar de sigarettenboer om de hoek en koop een pakje sigaretten voor me. Nee, geld hoeft niet, zeg maar dat het voor de clown is".

Ja doei!

Téléphoner à la française...

Een Nederlander die belt, dat gaat als volgt:
Goeiedag, hebben jullie nog plaats op de camping voor vanavond? Nee? OK, bedankt.

Een Fransman die belt:
Oui bonsoir, madame. Voilà, je me présente, je suis madame Dupont. Excusez-moi de vous déranger, mais je prends la liberté de vous poser une petite question. (Afwachtende stilte... ik zeg dan "Oui"). Alors est-ce que par hasard vous avez encore des disponibilités sur votre camping pour une toile de tente et une famille de 5 personnes? Ik zeg dan "Non". Ah, ce n'est pas grave madame, merci pour votre gentillesse...

Avez-vous encore une place?

Elke 2 minuten komt er iemand wanhopig vragen of we nog plaats hebben op de camping. En naarmate de dag vordert, steeds wanhopiger. Hebben we niet een heel klein plekje? Voor één nacht? Een half plekje, dubbel geld? Non, no, nee, nein, njet... In het begin van de dag zeg ik dat Les Cèdres nog wel plaats heeft, dat is een 2-sterren camping zonder zwembad en zonder muziek 's avonds. "Oh nee-nee, we willen een camping met een zwembad, dank u wel". En vanaf 1 uur 's middags is Les Cèdres natuurlijk ook bommetjevol (die zijn namelijk maar 2 maanden per jaar open en proppen zelf tenten tussen de toilethokken). Aan het eind van de dag gaan de families niet meer langs de campings, maar bellen ze op. Neenee, njetnjet...

Gezinnen met kinderen, camping car of tent. En dan heb je om 8 uur 's avonds nog geen plekje. Wie mij kent (jullie allemaal) kent mijn politieke kleur en zal begrijpen dat ik moeite heb met het wegsturen van reizigers in nood. Soms heb ik zelfs de neiging ze mee naar huis te nemen.

Nog anderhalve week en dan is dit circus weer ten einde, godzijdank. Ik krijg inmiddels spierpijn in mijn kaken van het verontschuldigend lachen. Nog 10 nachtjes slapen en dan vertrekken al die gekken weer naar hun eigen habitat. En kan ik weer rustig een boek lezen zo nu en dan achter mijn receptie.

Domweg gelukkig in the Pyreneeën

Ik had er weer één, afgelopen dinsdag boven op een berg in de Pyrénées Orientales. Meestal vind ik ze daar redelijk gemakkelijk, net als in een zeilboot op het water vroeger in Nederland. Ze zijn klein en ze duren meestal niet heel erg lang. En als je er wat voor moet doen, een stijl lang pad omhoog klauteren met een rugzak die eigenlijk toch weer te vol bepakt is bijvoorbeeld, dan zijn ze deste beter. Momenten van geluk. Een diepe zucht, een blik om je heen en dan overspoelt je die golf van geluk.

Zwarte Zaterdag

Overmorgen is het alweer 1 augustus. Dan storten tienduizenden vakantiegangers zich als lemmingen op de Autoroute du Soleil naar het Zuiden. Een fille met een lengte van 800 km (dat is ongeveer de afstand tussen Dijon en Orange) in de bloedhitte.

Op de camping wordt het morgen ook extra druk. Mensen komen verhit aan, met huilende kinderen. Het zwembad is ook al dicht na 7 uur 's avonds, het plekje is duidelijk het slechtste plekje van de hele camping en het valt allemaal enorm tegen ("Mevrouw, ik heb voor deze vakantie erg veel geld betaald en dit pik ik niet!").

Veel van onze tijd aan de receptie gaat op zo'n dag naar het kalmeren van deze oververhitte vakantiegangers. De gestresste huisvader heeft ook al ruzie heeft met zijn vrouw en zijn kinderen jengelen dat ze een zwembad beloofd was. Dan kun je hem moeilijk zeggen dat hij nou eerst maar eens zijn koffers moet uitpakken en een nachtje rustig moet gaan slapen. En dat het dan morgen allemaal best wel meevalt. Dat kun je niet zeggen, maar het is wel zo. Dus zeggen we: Sorry mijnheer, ik begrijp uw probleem (ik heb die cursus ook gevolgd!), maar op dit moment kan ik niets voor u doen. Als u nou morgenochtend terug komt, ga ik kijken wat ik voor u kan regelen, bla bla bla.

De volgende ochtend zie je de huisvader, stokbroodje en Telegraaf onder de arm, korte broek etc. Kindje huppelt ernaast. Hij zwaait uit de verte al naar me. Alles is goed hoor, het viel eigenlijk allemaal best mee. Sorry als hij vervelend was, maar hij was ook zo moe... Mensen die mij kennen weten het: ik heb dan moeite mijn "zei ik het niet" gezicht te onderdrukken.

Update terras

Het terras is af (zie blog van 9 juli). De tegels liggen er weer in, er is een nieuwe partytent gekocht en dankzij de jongens Lucas staan alle planten er ook alweer. En dat scheelt heel wat goede zin en levensvreugde!

It koe minder!

Gisteren hebben we weer eens lekker gewandeld. Met mijn broer en zijn gezinnetje en een bevriend gezin. In totaal 6 volwassenen en 7 kids van 6 tot 17 jaar. Toch weer een kleine 3 uur mee door de bergen gesjouwd.

Het is leuk om kinderen te zien wandelen. Ze kletsen aan één stuk door. Ik denk dat als je twee kids van ongeveer dezelfde leeftijd 8 uur bij elkaar in een kooi zet, ze gewoon door blijven ouwehoeren. Volwassenen kunnen lange tijd naast elkaar zitten en niets zeggen, maar niet kinderen! En het gaat ook zo heerlijk nergens over. En van de hak op de tak.

En dan na de wandeling lekker aan de crêpes in het chalet op de Col de l'Ouillat. It koe minder, zoals ze in Fryslân zeggen!