Leven met honden

Sinds onze honden niet meer bij ons op de slaapkamer slapen, is het iets minder geworden. Maar we moeten nog steeds erg oppassen met geluid maken 's ochtends vroeg. Tenminste, als we nog even willen blijven liggen. Je uitrekken levert al genoeg decibel voor een hond om te horen dat de baas wakker is. Gevolg: twee honden die de trap op stormen en voor de deur van de slaapkamer gaan zitten piepen. Aini (de blonde Lab) doet dat op klagelijke en zangerige toon. Bij Tara (zwart) is het meer een soort gepijnigd kreunen. En dan steeds harder: "horen jullie ons wel".

Ik doe dan net of ik niets hoor (Erik ook trouwens), want de eerste die zegt "shit, de honden zijn wakker", die maakt dan officieel de ander wakker en dan moet die eerste de honden uit gaan laten. Snap je hem? Meestal zijn Eriks zenuwen iets zwakker dan de mijne en staat hij op. En ik blijf nog even liggen.

Niet slecht he, het Franse leven?

Pizzaatje, monsieur ?

Gisteren pizzaatje gehaald. We hadden de middag doorgebracht met bramen plukken (2,7 kilo, dank je wel Erik, Josefa en Chris) en wilden eigenlijk gaan eten op de Col de l'Ouillat. Maar, eerste ergernis van die middag, ik had niet aan de baas gevraagd of we om 17H nog wat konden eten, maar aan de juffrouw van de bediening. En die zei nee. En de baas zegt altijd ja, want die wil altijd wel een centje verdienen. Dus geen eten. En toen werd Erik boos omdat ik het aan de baas had moeten vragen. Maar dat wilde ik niet meer omdat ik dat stom vond. Omdat het meisje al nee gezegd had. Heeft u het beeld?

Goed, wij dus naar beneden, de berg af. Dan zouden we maar pizza gaan halen. Dat was een supergoed idee, want we hadden een volle spaarkaart van de pizzeria (je blijft toch altijd een Hollandse zegeltjesplakker...). Vooral Erik verheugde zich al op de gratis pizza. Dus ik bestelde een Megalolo (die is extra lekker groot) voor ons vieren. We kwamen met zijn tweetjes aan bij de pizzeria, de juffrouw gaf ons de lekker grote pizzadoos en trok het bonnenkaartje uit Eriks handen. "Oh nee, dat kan niet, dat is voor een Grandlolo en niet voor een Megalolo". Kaartje weg, nieuw kaartje met een stempeltje erop, waar ze "un pizza gratuit" op de achterkant schreef. "Jamaar, jamaar..." zei Erik in zijn beste Frans. Juffrouw in rap "ik ben een drukke pizzabakster en heb geen tijd voor toeristen die niets snappen"-uitleg dat hij de volgende keer zijn gratis pizza krijgt. Ik trek een sputterende naar Franse woorden zoekende Erik de pizzatent uit en we lopen naar de auto. "En toch klopt het niet", zegt mijn liefje. "Waarom krijgen we het kaartje niet terug, en zo'n stomme krabbel achterop, die kunnen wij er toch ook op zetten. Die gratis pizza krijgen we nooit".

Ik beloof hem om de volgende keer de (hopelijk gratis) pizza te halen.

Téléphoner à la française...

Een Nederlander die belt, dat gaat als volgt:
Goeiedag, hebben jullie nog plaats op de camping voor vanavond? Nee? OK, bedankt.

Een Fransman die belt:
Oui bonsoir, madame. Voilà, je me présente, je suis madame Dupont. Excusez-moi de vous déranger, mais je prends la liberté de vous poser une petite question. (Afwachtende stilte... ik zeg dan "Oui"). Alors est-ce que par hasard vous avez encore des disponibilités sur votre camping pour une toile de tente et une famille de 5 personnes? Ik zeg dan "Non". Ah, ce n'est pas grave madame, merci pour votre gentillesse...

Update terras

Het terras is af (zie blog van 9 juli). De tegels liggen er weer in, er is een nieuwe partytent gekocht en dankzij de jongens Lucas staan alle planten er ook alweer. En dat scheelt heel wat goede zin en levensvreugde!