H E L P, ik heb dringend hulp nodig !

Waarom lekt een theepot bij het thee inschenken van een kopje thee? Waarom lukt het me niet om thee in te schenken zonder de tafel te benatten? Wie kan mij helpen?

In Nederland kun je een plastic tuutje kopen dat je op de tuit van de pot zet en dat schijnt te helpen. Zo'n ding dat je oma had omdat haar theepot wel lekte, maar verder nog helemaal in orde was en dus zonde om weg te gooien. Zo'n tuutje. Dat heb je niet in Frankrijk en geloof me, dat ligt niet aan mijn Frans, want ik heb het de verkoper van de Bazar ("als wij het niet hebben, bestaat het niet") in minstens 10 zinnen uitgelgd. Hij knikte, hij snapte het, maar ze hadden het niet.

Hier komt mijn schare trouwe blog-volgers in beeld: Help mij. Met advies of een tuutje. Waarvoor dank.

De ogen van Oma

"Doe jij de draad er eens voor me in, jij hebt nog jonge ogen", zegt mijn oma tegen me. Ik ben 10 en mijn oma Heel Erg Oud: 84. Ik kijk naar mijn oma's oude ogen. Inderdaad zien ze er wat versleten uit. Beetje blauwig en waterig. Dat je daar niet goed mee kan zien, lijkt me wel logisch. Met trots en snelheid floep ik de draad in de naald en oma kan weer verder.

Tegenwoordig denk ik wat vaker aan mijn omaatje. Mijn ogen zijn nog niet blauwig en waterig, maar vorige week heb ik toch maar een loep gekocht. Voor het kaartlezen. Ligt niet aan mij hoor, de hoogtecijfers op de kaart zijn gewoon erg klein. Ik moet bij het lezen van een boek ook goed licht hebben en sommige etiketten in de supermarkt laat ik maar voor wat ze zijn. Onleesbaar maken ze die tegenwoordig! De draad gaat, onder een stevige TL-buis, nog wel door de naald. Dat wel.

Dus ik denk aan mijn oma. Het lieve mens.

Les emmerdeuses...

Via via hoorde ik dat een een Nederland wonende française vindt dat Nederlanders hun kinderen minder knuffelen dan Franse ouders. Eerlijk gezegd weet ik dat nog zo net niet. Als ik mijn eigen directe omgeving kijk, wordt er aardig op los geknuffeld, gezoend en over bolletjes geaaid. Om van positieve aanmoediging maar te zwijgen (oh kijk eens hoe ons kleintje leuk die steentjes in de zee gooit, jij kan goed gooien hoor, héééél goed!).

Wat me wèl opvalt van met name Franse moeders, is dat ze hun kinderen zo ongelofelijk uit kunnen schelden. Met overslaande knetterende stem: IK HEB NOG ZO GEZEGD DAT JE JE VOETEN MOET VEGEN EN IK HEB NET, IK ZEG NET , DE VLOER GEDWEILD! JE BENT VOLKOMEN ACHTERLIJK, IDIOOT, HET KRUIS IN MIJN LEVEN, etcetera. Ik zit plaatsvervangend trillend te luisteren naar de Mother From Hell en denk aan de onherstelbare schade die aan het tere kinderzieltje wordt toegebracht. Maar het kind staat meestal gewoon even stil, trekt een schuldig gezicht en vraagt vervolgens of hij cola mag (ALS JIJ DENKT DAT JE ZOMAAR COLA KRIJGT NADAT JE MET JE MODDERPOTEN etc...).

Enfin, van dat knuffelen dat weet ik dus niet, maar gescholden wordt er wel met hart en ziel. In ieder geval in Frans Catalonië.

Wel vind ik, als je het nou over knuffelen hebt, dat Nederlandse vrouwen liever zijn voor hun partners dan de Franse. Mijn Franse vriendinnen gaat ervan uit dat indien hun kerel de kans krijgt, hij niet anders kàn dan schuinsmarcheren. Zo zijn mannen nou eenmaal. Remedie hiervoor is korthouden. Daar hoort flink uitschelden bij, bouderen, veel eisen, zo nu en dan flink kwaad worden en er een knetterende ruzie tegenaan gooien. Ik kijk met verbazing toe en ben vervolgens extra blij met mijn gemakkelijke, gelijkwaardige, geëmancipeerde en gezellige relatie.

Maar... nou las ik in de krant, dat een Frans onderzoek heeft uitgewezen dat de dames die het hun man moeilijk maken (de zogenaamde "emmerdeuses") hun kerels langer bij zich houden en dat deze heren beduidend minder vreemd gaan dan mannen van lievere, rustigere dames.

Oei...

(PS, voor een vertaling van het plaatje bel je me maar of zo. Behalve mama die vraagt het aan Laure de volgende les ).

Van schoorsteenvegers en champignons

Zo, dat is ook weer gebeurd, de schoorsteenveger (ramoneur) is langs geweest. In Frankrijk (en waarschijnlijk ook in Nederland) is het voor de verzekering noodzakelijk dat je de schoorsteen minstens een keer per jaar laat vegen. Dan krijg je een voddig papiertje van de schoorsteenveger en ben je voor het jaar verzekerd.

Twee jaar geleden had ik de kachel al aangedaan voordat de ramoneur geweest was en dat hebben we geweten! Tap-tap op de voordeur: buurjongen voor de deur. "Dag mevrouw, goedenavond. Neemt u me niet kwalijk dat ik u stoor, maar ik keek net toevallig omhoog en toen zag ik dat er vlammen uit de schoorsteen komen...". Vlammen! Paniek! Pompiers bellen! Wat is ook alweer het nummer? Paniek - paniek - enz.

Enfin, 2 uur later vertrokken de altijd toch weer zo aardige pompiers met een paar flessen wijn naar de kazerne, brand gedoofd, wij bekomen van de schrik achter een wijntje. De volgende dag meteen de ramoneur gebeld, die toevallig ook de loodgieter van mijn broer is. Die beste man is praktisch een lid van onze familie, sinds mijn schoonzus nietsvermoedend een bak water leegde in de gootsteen terwijl de loodgieter-in-zijn-magere-uurtjes-schoorsteenveger eronder hing met zijn hoofd om te kijken wat het probleem was met de zojuist door hem losgekoppelde afvoerpijp. In ieder geval niet verstopt dus...

Vanochtend kwam hij om de schoorsteen te vegen en sloeg na het zware werk een kopje koffie niet af. Ik heb nog geprobeerd hem uit te horen over waar dit jaar de beste champignons staan in de bergen, maar dat is (alweer) niet gelukt. Maar ja, dat schijnen ze zelfs niet aan hun familie te vertellen, die Fransen...

To die with a T

"To diet is to die with a T" heeft de grote filosoof Garfield ooit gezegd. Garfield is, net als ik, in een oneindig gevecht gewikkeld met kilo's die we met veel moeite kwijtraken en die ons vervolgens weer moeiteloos terug vinden. Zoals water naar het badputje loopt, geld naar de rijken, een rivier naar de zee, kinderen naar de snoeptrommel. Het vet vindt altijd weer zijn weg terug naar mij.

Maar niet dit keer! Het gaat me lukken. Ik weet dat ik dat elke keer zeg als ik gemotiveerd de eerste kilo's kwijt ben en ik weet ook dat ik altijd weer het gezellige maar oh zo ongezonde dikkerdje werd van weleer. Maar dit keer ga ik zegevieren! Ik voel het gewoon. Aan me water, je kent dat wel (toch?).

Het kastekort van Geert Wilders...

Belasting op petjes, IQ-dempertaks.
Belasting op sandalen, ban-de-bomtaks.
Belasting op rollators, trottoir-blokkadetaks.
Belasting op baby's, geluidsoverlasttaks, poeptaks, luiertaks.
Belasting op uien, stinktaks.
Belasting op tekkels en taxhondjes, tekkeltaxtaks.
Belasting op hoofddoekjes, kopvoddentaks.
Belasting op gevaarlijke domme opmerkingen, Geertje-Wilders-stakkertaks.

Pizzaatje, monsieur ?

Gisteren pizzaatje gehaald. We hadden de middag doorgebracht met bramen plukken (2,7 kilo, dank je wel Erik, Josefa en Chris) en wilden eigenlijk gaan eten op de Col de l'Ouillat. Maar, eerste ergernis van die middag, ik had niet aan de baas gevraagd of we om 17H nog wat konden eten, maar aan de juffrouw van de bediening. En die zei nee. En de baas zegt altijd ja, want die wil altijd wel een centje verdienen. Dus geen eten. En toen werd Erik boos omdat ik het aan de baas had moeten vragen. Maar dat wilde ik niet meer omdat ik dat stom vond. Omdat het meisje al nee gezegd had. Heeft u het beeld?

Goed, wij dus naar beneden, de berg af. Dan zouden we maar pizza gaan halen. Dat was een supergoed idee, want we hadden een volle spaarkaart van de pizzeria (je blijft toch altijd een Hollandse zegeltjesplakker...). Vooral Erik verheugde zich al op de gratis pizza. Dus ik bestelde een Megalolo (die is extra lekker groot) voor ons vieren. We kwamen met zijn tweetjes aan bij de pizzeria, de juffrouw gaf ons de lekker grote pizzadoos en trok het bonnenkaartje uit Eriks handen. "Oh nee, dat kan niet, dat is voor een Grandlolo en niet voor een Megalolo". Kaartje weg, nieuw kaartje met een stempeltje erop, waar ze "un pizza gratuit" op de achterkant schreef. "Jamaar, jamaar..." zei Erik in zijn beste Frans. Juffrouw in rap "ik ben een drukke pizzabakster en heb geen tijd voor toeristen die niets snappen"-uitleg dat hij de volgende keer zijn gratis pizza krijgt. Ik trek een sputterende naar Franse woorden zoekende Erik de pizzatent uit en we lopen naar de auto. "En toch klopt het niet", zegt mijn liefje. "Waarom krijgen we het kaartje niet terug, en zo'n stomme krabbel achterop, die kunnen wij er toch ook op zetten. Die gratis pizza krijgen we nooit".

Ik beloof hem om de volgende keer de (hopelijk gratis) pizza te halen.