Me broer de schrijver

Ik heb een broer. OK, ik heb vier broers, maar dit is mijn meest broerige broer. Ik zie hem het vaakst van mijn broers, hij weet het meest over mij, geeft me gevraagd en ongevraagd advies en als ik geluk heb, neemt hij me mee naar een lekker restaurant. Zo'n broer dus.

Deze broer heeft een tijdje geleden bedacht dat hij schrijver wil worden. En omdat mijn broer mijn broer is, gaat dat vergezeld van een gedegen businessplan, goede marketing, een enorme overdosis energie en enthousiasme en een blog: http://schrijverworden.blogspot.com/.

Dat blog laat me een aantal eigenschappen van mijn broer zien die ik eigenlijk niet ken. Waarvan ik het bestaan wel vermoedde, maar die ik nooit zelf heb gezien. En nu laat hij die open en bloot, zomaar, onverbloemd in zijn blog aan iedereen die het wil, lezen: zijn Mannelijke Kant. Zijn bierdrinkende, vrouwonvriendelijke, grofgebekte, constant aan sex denkende, kortom zijn kerel-die-wel-eens-een-biertje-tussen-de-wijntjes-door-wil kant.

Ik moet daar natuurlijk een beetje aan wennen. Mijn aardige, vriendelijke, meestal correcte broer die opeens praat over Miljoenenvrouwen en neuken met de buurvrouw. Maar het leuke is, hij ook! Als hij in zijn blog dan weer met de buurvrouw heeft (willen) liggen rollebollen, komt er in een voetnoot bij dat hij dat natuurlijk nooit zou doen, beste mensen. En dan lig ik in een deuk én heradem ik. Dat is mijn broertje weer, zo ken ik hem en houd ik van hem.

Maar... terwijl ik dit schrijf denk ik, nee, niet goed. Een schrijver moet geen remmingen hebben in wat hij schrijft. Schrijven is een eenzaam vak. En niet alleen vanwege de solistische handeling van het schrijven. Mensen zijn bang van psychiaters en schrijvers. En een goede psychiater of schrijver heeft daar schijt aan.

Wanneer ben je te oud voor sex?

Toen ik 20 was, dacht ik dat mensen over de 40 toch echt niet meer aan sex zouden doen, laat staan erover denken. Getver. Nu ben ik 47 en weet ik het eigenlijk niet. Houdt het ooit op, of zijn die verhalen uit bejaardenhuizen dan misschien toch niet overdreven...

Goed, de wandelclub. Je moet weten, de gemiddelde leeftijd in mijn wandelclub is respectabel, laat ik zeggen dat ik hem met mijn 47 lentes aardig omlaag haal. Wat zeg ik, Erik haalt hem met 62 al omlaag! Nu is er in deze club een oude Vos, die het houdt met een weduwe, waarbij de complicerende factor is dat de oude Vos getrouwd is met een andere dame. Alle betrokkenen zijn rijk gezegend met kleinkinderen en grijze haren, artrose, regelmatig dokterbezoek en een leesbril.

De hele wandelclub is inmiddels officieus op de hoogte van de liaison, de fotograaf haalt al 3 maanden de foto's waar beiden op staan uit de compilatie en iedereen doet of zijn neus bloedt. En ik, recht-door-zeëe, kort-door-de-bochte Hollandse ik, ik heb daar dus moeite mee. Ik moet zeggen dat het Erik ook niet lekker zit, maar de overige clubgenoten zitten er niet echt mee. Als mevrouw Vos het maar niet te weten komt, is er verder niets aan de hand. Typisch Frans?

De weduwe gaat inmiddels eerder naar huis als ze bij haar vriendin op visite is. Ze kijkt steeds op haar horloge, ze is zenuwachtig, want Vos komt bij haar thuis en dan moet ze wèl thuis zijn. Ze wordt steeds minder vrolijk en steeds stiller. Komt ook vaker niet wandelen, terwijl ze vroeger bijna altijd meeliep. Vos wordt daarentegen steeds jovialer, draagt nu rose en knaloranje wandel-T-shirts (à la strak om het lijf) en zo'n blitse glimmende zonnenbril...

De moraal van dit korte verhaaltje: voor domheid, leipheid en sex is geen leeftijdsgrens.

Hoe doe je dat, bloggeren?

Ik zit alweer een paar dagen te piekeren wat ik op mijn blog moet schrijven. Begint goed! Dit is het tweede bericht en ik weet het al niet meer. Terwijl ik toch leuke dingen meemaak...

Ik werk op een camping en daar alleen kun je al een boek over schrijven (zal de tip eens aan mijn broer de schrijver doorgeven). De bardame heeft vorige week bijna een bekeuring gekregen en daarom zitten er nu twee motoragenten aan de tap. Al sinds 12 uur en als ik op 14 uur naar huis ga, zitten ze er gezellig nog. Izak, het stuk van onderhoud, sjanst met Alain, de toch wel 120 kilo wegende, kop kleiner dan ik 56-jarige. Maar Alain moet daar niets van weten, die heeft dan weer liever een van de leuke meisjes van de receptie (en dat ben ik dan weer o.a.). José zit thuis met ziekteverlof omdat hij officieel iets met zijn arm heeft, maar eigenlijk zodanig in constante dronkenschap verkeert dat het niet meer verantwoordelijk is om hem lege gasflessen voor volle te laten omwisselen. Zeker als de 6 in de klok heeft gezeten... De baas heeft zijn vrouw ingeruild voor een jonger exemplaar en rijdt nu verdacht bruin en idem blond rond in een mooie rode grote dikke auto.

Maar ja, ik weet dus niet waarover ik moet schrijven. Misschien wordt het volgende bericht leuker.

Help, ik blog !

Wat is het toch dat iedereen maar moet bloggen? Gebrek aan sociale samenhang, zoeken naar invulling, erkenning, Liefde, Aandacht...? Of gewoon exhibitionisme met een intellectueel randje? Ik weet het eerlijk gezegd niet, maar ik ga er ook maar eens aan beginnen.

Mijn reden om mensen te laten delen (mochten er überhaupt al geïnteresseerden zijn...) in mijn wetenswaardigheden, is dat ik een erg leuk leven leidt. Dat vind ik zelf tenminste. Bijna vijf jaar geleden hebben Erik en ik ons handeltje, onze honden en elkaar opgepakt en zijn naar Frankrijk vertrokken. Spijt heb ik nog niet en ik denk niet dat dat nog gaat komen. Misschien dat als ik zo oud ben dat ik alleen nog maar Nederlands kan verstaan en praten (dat schijnt te gebeuren als je maar oud genoeg wordt), ik terug ga verlangen naar het groene laagland van mijn jeugd. Aan de andere kant, waarschijnlijk verlang je dan alleen maar naar een kopje thee op het juiste moment... Enfin.

We zullen zien. Ik ben benieuwd of ik er een waardig (en dan vooral gevuld) blog van kan maken, dat wellicht ook nog door iemand anders dan ik gelezen wordt...

Wordt gevolgd.