Elle est belle, ma soeur

Vandaag heeft mijn zus meegewandeld door de Corbières: 580 meter hoogteverschil en 13 kilometer in de (bijna) vrieskou. Petje af, want ze hield het (volledig ongetraind) goed vol en het was nog gezellig ook!

De hele dag zeiden de meewandelende heren tegen me: "elle est belle, ta soeur". Op een gegeven moment zeg ik tegen mijn zusje, ze vinden je allemaal mooi, zus. Pfoe, zegt mijn zus, die Franse kerels zeggen dat tegen iedereen, stelt niets voor.

Toen ging ik daar even over nadenken (je hebt de tijd tijdens 13 km). Ik loop nu al 5 jaar elke week een hele dag door de bergen, onder andere met deze Franse heren en nog nooit, en dan werkelijk nooit, heeft iemand me verteld dat ik "belle" ben. Wel dat ik zo goed Frans spreek, dat ik goed wandelingen leid, dat ik zo'n leuk hondje heb, dat ik altijd zo lekker rustig blijf, maar nooit dat ik "belle" ben. Dus moet het waar zijn, dat van mijn mooie zus. Helaas heeft ze ook nog hersens en is ze (meestal) ook erg aardig. Zucht...

Il neige sur Ortaffa

Het sneeuwt! En het is koud, alle verwarmingen staan aan, inclusief de houtkachel. En het is van die natte sneeuw, het blijft niet echt liggen. Ik ga een kopje thee zetten!

De goeie ouwe tijd...

Als je een kikker in een pan stopt en die langzaam opwarmt tot het kookpunt, blijft de kikker in de pan zitten en reageert niet. Als je de kikker in een pan kokend water gooit, springt hij er meteen uit. Zo gaat het ook met veranderingen om ons heen. Toen de LP vervangen werd door de CD dacht ik nog "daar doe ik niet aan mee, platen zijn goed genoeg en ik heb er al zoveel (toch wel 20). Ik ga geen CD-speler kopen. Na een jaar had ik een CD-speler (LP's waren al bijna niet meer te krijgen) en inmiddels heb ik kastenvol met CD's.

Hetzelfde gebeurde met de komst van internet. In het begin kon ik met niet goed voorstellen waar je dat in godsnaam nodig voor zou hebben. Informatie opzoeken kun je ook in de bieb en wat is er mis met een leuke kaart of lange brief? En moet je me nou zien! Als ik een dag niet voor een computer gezeten heb, word ik zenuwachtig!

Al die veranderingen zijn zo gewoon geworden dat ik me al niet meer kan voorstellen hoe het vroeger was. Ik vind mijn leven heel gewoon en zoveel echte veranderingen zijn er niet geweest, toch? En dan denk ik aan de gulden, aan faxen, aan in 3 dagen naar Zuid-frankrijk rijden over boemelwegen, de tijden zonder internet en e-mail, telewerken, digitale camera's, DVD's, Ryanair en ga zo maar door.

Ik begin me te verheugen op mijn oude dag, als ik met een schare blozende kindergezichtjes om me heen zit te vertellen over Vroeger. Geen computers, gewoon Scrabble op een bord spelen, schrijven met een pen, Pipo de Clown op tv. Dan heb ik ook eens wat te vertellen...

Kerstkaarten

Erik zit beneden de kerstkaarten te snijden. En omdat ik ze niet recht afgedrukt heb, gaat dat enigszins gepaard met gemompel, gekreun en gesteun. Toch weer mijn fout, denk ik...

Raar idee eigenlijk, die kerstkaarten. Wij sturen ze nog steeds ouderwets per snakemail, al dat ge-SMS en mail vind ik niet leuk. Niet persoonlijk of zoiets. Zou ik oud worden? Als je vindt dat je omgeving te nieuwerwets bezig is, gaat dat vaak over je eigen ouderwetsigheid, toch?

Enfin, kerstkaarten dus. Lekker burgerlijk, met de hondjes in de sneeuw, want dat is inmiddels traditie hier in Ortaffa.

Ondertussen is het nog steeds stervenskoud, dus de kerststemming, dat komt wel goed!

Koulijden...

Het is koud in Ortaffa. Kouder dan in Nederland, want wij rekenen er niet op dat het hier zo koud kan worden. De huizen hier in het Zuiden zijn er niet op gebouwd, centrale verwarming heeft niet iedereen (wij niet bijvoorbeeld). Dus hebben wij het koud. De bij de Hema gekochte elektrische onderdeken draait op volle toeren, sokken aan in bed en zo het is allemaal net uit te houden.

En dan te bedenken dat we hier naartoe verhuisd zijn voor de warmte. Met name Erik werd in Nederland letterlijk depressief van al het koude en grijze weer. Toch is hij hier niet depri van de kou, integendeel. Ik geloof juist dat hij het wel gezellig vindt! Van de week was hij een paar Fransen het fenomeen "gevoelstemperatuur" aan het uitleggen. Dat schijnt iets typisch Nederlands te zijn (wist ik niet). Ik daarentegen heb het helemaal gehad met koude voeten, lopende neus en de ene verkoudheid na de andere. Ik probeer het 's avonds enigszins op te lossen met warme toetjes uit de oven (Brusselse appelen etc), maar dat heeft weer andere nadelen.

Gelukkig vieren we Kerst in Nederland. Centrale verwarming, ook in de slaapkamer! Heerlijk!
Holland, here we come!

Lieve Lola in Frankrijk

Weer een klein verschilletje tussen Nederland en Frankrijk. Erik wees me op een klein artikeltje bij de "ingezonden brieven" (lieve Lola...) in een Frans tijdschrift. Een dame schreef dat ze een relatie had met haar buurman. Buurman was getrouwd en had kinderen en zijn vrouw was (uiteraard) niet op de hoogte van zijn echtelijke ontrouw. Dame in kwestie vroeg aan Lieve Lola of ze het maar niet gewoon aan de buurvrouw moest gaan vertellen, want buurman deed niets. Tot zover niets nieuws onder de zon.

En dan het antwoord van Lieve Lola. Lief mevrouwtje, u moet vooral niet de buurvrouw op de hoogte stellen, want dan riskeert u dat u de Zwarte Piet doorgespeeld krijgt. Nee, gewoon rustig doorgaan met de, zoals u zelf zegt, leuke relatie met buurman. Haal eruit wat eruit te halen valt en geniet van het leven. En wie weet, kiest buurman ooit wel eens voor u!

Het mogelijke antwoord van de Nederlandse Libelle: Lief mevrouwtje. Beseft u waar u mee bezig bent? Wat u doet is niet eerlijk naar alle betrokken partijen toe. Zeg tegen buurman dat hij kiest tussen u en zijn vrouw en stel hem daar een ultimatum voor. En durf een eind aan deze relatie te maken als hij geen beslissing neemt. Laat niet met u sollen en sol niet met anderen. Of zoiets.

Het stelletje in onze wandelclub is ook nog steeds een stelletje. Het halve dorp en omstreken weet ervan, maar niemand zegt tegen mevrouw C dat haar man haar bedondert met weduwe J. De algemene mening is, zolang mevrouw C het niet weet, is iedereen gelukkig. En dat is dus on-Hollands. Geloof ik. Hoop ik.

Vol verwachting klopt mijn hart...

Laatst probeerde ik aan een Franse vriend de lol van surprise-avond uit te leggen. Dat lukt nog wel, ook Fransen hebben gevoel voor humor. Maar wat dan precies een surprise is: het mag geen geld kosten en zelfgemaakt zijn en inspelen op een actuele gebeurtenis die te maken heeft met de ontvanger en dan ook nog liefst een beetje op de rand, gedicht erbij, en oh ja, niemand mag weten dat jij de gever bent... Onbegrip in het Franse kamp.

Ondertussen freubel ik surprises in elkaar, met de grootste voorpret natuurlijk. Zelfs al vindt mijn slachtoffer mijn kadootje niet leuk, het kan mij niet deren. Ik heb al genoeg lol van het maken van die onzin! A.s. zaterdag is het zover, ik kan bijna niet wachten!