Trakr, de held

De Duitse Herder Trakr heeft tijdens de ramp op 11 september 2001 levens gered. Onder het puin van soms wel 9 meter dik, rook hij mensen die eronder begraven waren en gaf dat door aan zijn baasje. Trakr is een echte Amerikaanse held en heeft zoals dat in Amerika gaat, een medaille gekregen.

Een medisch bedrijf heeft een wedstrijd uitgeschreven waar mensen hun huisdier konden aanmelden voor klonen. Dat is een handeling waardoor bijvoorbeeld een hond precies nagemaakt kan worden door een cel van die hond te nemen, die in een lege eicel te stoppen en die dan te laten uitbroeden door een vrouwtjeshond. Die wedstrijd is gewonnen door het baasje van Trakr.

Trakr is overleden, maar de 5 klonen zijn inmiddels geboren. Eerst eentje en daarna nog vier. Het baasje van Trakr is ontzettend blij met de honden, ze lijken allevijf als twee (of liever vijf)druppels water op hun vader, dus waarschijnlijk worden het goede reddingshonden. Het klonen van een huisdier kost trouwens ongeveer 100.000 Euro.

Waar zijn de grenzen in wat je nog mag doen als je ingrijpt in de natuur? Mag je een hond klonen die een geweldige reddingshond was? Of die er heel bijzonder uit zag? Of een paard, een pony? Of... een mens? Wat is het verschil, klonen van een dier of van een mens? Mag je alles doen wat mogelijk is, gewoon omdat het kan? Ik ben benieuwd wat jullie vinden...

De Generatiekloof

Het Franse woord voor puber is "ado", wat een afkorting is van adolescent. Uitspraak ah-dó. Ik vind het woord ado veel leuker dan puber, zodoende.

Ik heb wel wat met ado's, ik vind ze grappig, eigenzinnig, interessant. En ik herken mezelf in ze, zoals ik op die leeftijd was. Behoorlijk onzeker voornamelijk, maar toch ook met een duidelijke mening over de meest uiteenlopende zaken: ouders zijn stom, trends belangrijk in zoverre dat je er dus ECHT NIET aan meedoet. Ik praat ook graag met ze, ik vind het leuk te horen waar ze mee bezig zijn, misschien kan ik ze wat tips geven...

En daar gaat het dan mis, want een tip of advies geven aan een ado werkt niet. Hoezeer ik me ook herken in een puber, ze herkennen zich absoluut niet in mij. Ik ben ouderwets, weet niks, kan niks en heb bovendien nooit echt geleefd. Niet ècht, niet zoals zij in ieder geval. En ook daar herken ik mezelf dan natuurlijk weer in. Als je 14 of 15 bent, is 25 oud en gesetteld. En een tante van 47, die woont gewoon niet eens op dezelfde planeet als jij.

Jammer, want ze zouden zoveel van me kunnen leren die kids. Hoe je met lastige ouders of leraren om kunt gaan, hoe je een vakantiebaantje regelt, op reis kunt gaan enzovoorts. Maar ik houd wijselijk mijn mond, want ik weet ook nog dat toen ikzelf 14 of 15 was, niets ergerlijk was dan zo'n stokoude tante die zo nodig jong moest doen. Er rest mij niets dan vanaf de zijlijn kijken hoe ze het gebaande parcours lopen dat alle generaties voor hen ook al gelopen hebben. Maar een beetje jammer blijft het wel.

Duif is dood...

Er was eens een duif in Zuid-Afika
Het was een grote cricket-fana.
Hij kwam tot zijn val
door een cricketbal
We aten hem, met vla na.

Mama, ze lachen me uit !

Een taal echt goed leren is moeilijk. En ik kan het weten want ik woon inmiddels alweer 5 jaar in Frankrijk en ze lachen me nog steeds uit. Maar er zijn dingen die KUN je gewoon niet leren. Als het hier in Frankrijk regent, dan regent het "zoals de koeien piesen" of "het regent koorden". Als je wilt zeggen dat iemand tot St Juttemis kan wachten tot hij iets gaat meemaken, dan zeg je dat hij kan wachten "tot de kippen tanden krijgen". Hoe kun je dat nou uit je hoofd leren?

Maar ik moet zeggen, ik krijg er wel veel vrienden door. Hoe? Nou, je moet je voorstellen dat je in Nederland een Chinees tegenkomt die steeds heel bij de hand zegt: "Tjonge, het regent echt kachelpijpen", of "Ik ben zo moe, ik ben overleden". Geloof me, ze liggen hier steeds in een deuk om me. En ik leer het natuurlijk niet af, want ik wil altijd maar opscheppen hoe goed ik Frans spreek en dan gooi ik er weer een spreekwoord of gezegde in. Wijsneus!

Goed, voor degenen onder jullie die ook willen opscheppen met spreekwoorden en gezegden:

"Tu as du chien" = Jij hebt iets van een hond = jij ziet er sexy uit
"Couper les cheveux en quatre" = Haren in vier stukken knippen = Pietluttig zijn
"Erik a des yeux bridées" = Erik heeft spleetogen = Erik zit onder de plak (de teugels die hij om zijn hoofd heeft, geven hem spleetogen".

NIET TE LEREN TOCH??

Me broer de schrijver

Ik heb een broer. OK, ik heb vier broers, maar dit is mijn meest broerige broer. Ik zie hem het vaakst van mijn broers, hij weet het meest over mij, geeft me gevraagd en ongevraagd advies en als ik geluk heb, neemt hij me mee naar een lekker restaurant. Zo'n broer dus.

Deze broer heeft een tijdje geleden bedacht dat hij schrijver wil worden. En omdat mijn broer mijn broer is, gaat dat vergezeld van een gedegen businessplan, goede marketing, een enorme overdosis energie en enthousiasme en een blog: http://schrijverworden.blogspot.com/.

Dat blog laat me een aantal eigenschappen van mijn broer zien die ik eigenlijk niet ken. Waarvan ik het bestaan wel vermoedde, maar die ik nooit zelf heb gezien. En nu laat hij die open en bloot, zomaar, onverbloemd in zijn blog aan iedereen die het wil, lezen: zijn Mannelijke Kant. Zijn bierdrinkende, vrouwonvriendelijke, grofgebekte, constant aan sex denkende, kortom zijn kerel-die-wel-eens-een-biertje-tussen-de-wijntjes-door-wil kant.

Ik moet daar natuurlijk een beetje aan wennen. Mijn aardige, vriendelijke, meestal correcte broer die opeens praat over Miljoenenvrouwen en neuken met de buurvrouw. Maar het leuke is, hij ook! Als hij in zijn blog dan weer met de buurvrouw heeft (willen) liggen rollebollen, komt er in een voetnoot bij dat hij dat natuurlijk nooit zou doen, beste mensen. En dan lig ik in een deuk én heradem ik. Dat is mijn broertje weer, zo ken ik hem en houd ik van hem.

Maar... terwijl ik dit schrijf denk ik, nee, niet goed. Een schrijver moet geen remmingen hebben in wat hij schrijft. Schrijven is een eenzaam vak. En niet alleen vanwege de solistische handeling van het schrijven. Mensen zijn bang van psychiaters en schrijvers. En een goede psychiater of schrijver heeft daar schijt aan.

Wanneer ben je te oud voor sex?

Toen ik 20 was, dacht ik dat mensen over de 40 toch echt niet meer aan sex zouden doen, laat staan erover denken. Getver. Nu ben ik 47 en weet ik het eigenlijk niet. Houdt het ooit op, of zijn die verhalen uit bejaardenhuizen dan misschien toch niet overdreven...

Goed, de wandelclub. Je moet weten, de gemiddelde leeftijd in mijn wandelclub is respectabel, laat ik zeggen dat ik hem met mijn 47 lentes aardig omlaag haal. Wat zeg ik, Erik haalt hem met 62 al omlaag! Nu is er in deze club een oude Vos, die het houdt met een weduwe, waarbij de complicerende factor is dat de oude Vos getrouwd is met een andere dame. Alle betrokkenen zijn rijk gezegend met kleinkinderen en grijze haren, artrose, regelmatig dokterbezoek en een leesbril.

De hele wandelclub is inmiddels officieus op de hoogte van de liaison, de fotograaf haalt al 3 maanden de foto's waar beiden op staan uit de compilatie en iedereen doet of zijn neus bloedt. En ik, recht-door-zeëe, kort-door-de-bochte Hollandse ik, ik heb daar dus moeite mee. Ik moet zeggen dat het Erik ook niet lekker zit, maar de overige clubgenoten zitten er niet echt mee. Als mevrouw Vos het maar niet te weten komt, is er verder niets aan de hand. Typisch Frans?

De weduwe gaat inmiddels eerder naar huis als ze bij haar vriendin op visite is. Ze kijkt steeds op haar horloge, ze is zenuwachtig, want Vos komt bij haar thuis en dan moet ze wèl thuis zijn. Ze wordt steeds minder vrolijk en steeds stiller. Komt ook vaker niet wandelen, terwijl ze vroeger bijna altijd meeliep. Vos wordt daarentegen steeds jovialer, draagt nu rose en knaloranje wandel-T-shirts (à la strak om het lijf) en zo'n blitse glimmende zonnenbril...

De moraal van dit korte verhaaltje: voor domheid, leipheid en sex is geen leeftijdsgrens.

Hoe doe je dat, bloggeren?

Ik zit alweer een paar dagen te piekeren wat ik op mijn blog moet schrijven. Begint goed! Dit is het tweede bericht en ik weet het al niet meer. Terwijl ik toch leuke dingen meemaak...

Ik werk op een camping en daar alleen kun je al een boek over schrijven (zal de tip eens aan mijn broer de schrijver doorgeven). De bardame heeft vorige week bijna een bekeuring gekregen en daarom zitten er nu twee motoragenten aan de tap. Al sinds 12 uur en als ik op 14 uur naar huis ga, zitten ze er gezellig nog. Izak, het stuk van onderhoud, sjanst met Alain, de toch wel 120 kilo wegende, kop kleiner dan ik 56-jarige. Maar Alain moet daar niets van weten, die heeft dan weer liever een van de leuke meisjes van de receptie (en dat ben ik dan weer o.a.). José zit thuis met ziekteverlof omdat hij officieel iets met zijn arm heeft, maar eigenlijk zodanig in constante dronkenschap verkeert dat het niet meer verantwoordelijk is om hem lege gasflessen voor volle te laten omwisselen. Zeker als de 6 in de klok heeft gezeten... De baas heeft zijn vrouw ingeruild voor een jonger exemplaar en rijdt nu verdacht bruin en idem blond rond in een mooie rode grote dikke auto.

Maar ja, ik weet dus niet waarover ik moet schrijven. Misschien wordt het volgende bericht leuker.